|
|
Grammatica
Hebreeuws is over het algemeent analytisch, met datief (3e naamval), ablatief (6e naamval), en bij accusatief (4e naamval) accusatief worden voorzetsels gebruikt in plaats van grammaticale naamvallen. Buiging speelt echter een belangrijke rol in de vorming van de werkwoorden, en de opbouw van het substantief en genatief. wat "smikhut" wordt genoemd. Woorden in "smikhut" worden dikwijls gecombineerd met koppeltekens.Hebreeuws heeft alleen het bepalend lidwoord, "ha-". Het is een afkorting van een vroeger vorm, vermoedelijk *hal, de assimilatie van de /l/ is duidelijk de klemtoon die normaal het artikel volgt. Bij smikhut kan alleen het hoofdsubstantief (dat is het substantief waarnaar de andere substantieven verbonden worden) het artikel ontvangen.
De twee hoofddelen van een hebreeuwse zin ("mishpat") zijn het onderwerp ( "noseeh") en het gezegde ("nassu"). Zij met elkaar verbonden volgens geslacht en persoon. Dus, in de zin "ani okhel", "ik eet"/"Ik ben aan het eten", "ani", "ik", is het onderwerp, en "okhel", "eten" (enkelvoudige mannelijke tegenwoordige tijd van de wortel EEN-Kh-L in Pa`al) is het werkwoord (Hebreeuws heeft geen systeem met hulpwerkwoorden). Het onderwerp is altijd verbonden met het bepalend lidwoord, tenzij het een voornaamwoord of een naam is.
Andere delen van de Hebreeuwse zin zijn het lijdend voorwerp (musa), en aanvullingen aan een substantief ( "levai"). In tegenstelling tot bij het engels, volgen aanvullingen het substantief, in plaats van dat het er voor staat, en ook zoals het werkwoord, volgen zij het geslacht van het onderwerp, persoon en lidwoord. Dus bij "Ha-chatul ha-qatan akhal et ha-gvinah", "De kleine kat at de kaas", is het onderwerp "ha-chatul", "de kat", de aanvulling is "ha-qatan", "het kleine", het gezegde is akhal, "at"(3de persoon mannelijk verleden tijd van de wortel A-Kh-L in Paçal), en "ha-gvinah", "de kaas" is het voorwerp. let er op dat beide woorden voor kat en voor "kleine" het bepalend lidwoord ontving.
De Hebreeuwse grammatica maakt onderscheid tussen verschillende soorten van niet lijdende voorwerpen, overeenkomstig met wat zij specificeren. Dus is er een divisie tussen voorwerpen voor tijd ("te'ur zman"), voorwerpen voor plaats ("te'ur makom"), voorwerpen voor reden ("te'ur sibah") en vele anderen. Daarbij onderscheidt het hebreeuws verschillende soorten werkwoordloze delen, ook volgens hun gebruik, zoals tmurah voor uitweiding, "qri'ah" voor uitroep, "pniyah" voor benadering en "hesger" voor het vrijgeven een mening een bepaalde partij die rechtstreekse toespraak gebruikt (b.v. "le-da'at ha-rofe, ha-mazik la-briut", " [volgens] de mening van de dokter, is roken schadelijk voor de gezondheid").
Er zou een onderwerp kunnen ontbreken in de zin. In dit geval wordt het "stami, of "causual" genoemd. Indien sommige delen van de zin de zelfde functie hebben en naar het zelfde woord verwijzen, worden ze "kolel" (groep) genoemd. Twee of meer zinnen die geen gemeenschappelijke delen delen worden gescheiden door een komma en worden "mishpat mehubar" of "aanvullend" genoemd. In vele gevallen wordt er in de tweede zin een voornaamwoord gebruikt dat voor het onderwerp van de andere zin staat; zij zijn algemeen verbonden.
Een zin waarin één of meer van de delen door een bijzin ( "psukit") vervangen worden wordt een samengestelde zin of "mishpat murkav" genoemd. In samengestelde zinnen komt het voorzetsel "she-", "dat" voor. Bijvoorbeeld, in de zin "Yosi omer zij-hu okhel", "Yosi zegt dat hij eet", "Yosi omer" ( "Yosi zegt") is de hoofdzin, die door een rechtstreeks onderwerp deel gevolgd wordt "hu okhel" ( "Hij eet").